A cociña de Banana Yoshimoto


A cociña como elemento conciliador e de reunión serviunos como espazo metafórico literario no que reunirnos o pasado martes 2 de Xullo na Biblioteca de Ágora. Coma se for unha cociña na que tradicionalemente sentamos a compartir, reunirnos, á carón da lareira ou dukitchennha vitrocerámica, coa xente da que somos parte ou coa familia inventada. E neste caso a familia fomos nós, parte viva das Bibliotecas Municipais onde se unen experiencias e aprendizaxes, participantes dos diferentes Clubs de Lectura en marcha en Rosales, Monte Alto, Castrillón e Ágora.

A nosa intención con esta sesión especial non era outra que participar das actividades organizadas ao redor do Orgullo LGTBq 2013 baixo o lema #asMunicipaisEntenden. Para tal, organizamos unha reunión con toda a xente que participa nos diferentes Clubs de Lectura en marcha nas Municipais e convocámolos a unha sesión especial con sede na biblioteca de Ágora. Unha ocasión de celebrar a diversidade con diversidade de opinión, con diversidade de participación, e con diversidade de expresión.

A cociña nas súas diversas formas de ser entendida pode incluso considerarse o eixo vertebrador dunha novela como Kitchen, yoshimotosinxela, sin presuncións, coa profundidade de quen ve mais non termina de sentir porque o presente vaise polas maos sin poder collelo nunca, sen evitar vivir nun pasado permanente que nos permite analizalo mais non deletrear a palabra “agora” sin que ao facelo non sexa xa parte do antes e non do “xa”.  A cociña como espazo do fogar, como refuxio do corpo; a cociña como acto, como refuxio da mente.

A vida de Yuichi e Mikage, dous xóvenes xaponeses rodeados pola soidade e a morte, como eles mesmos din, repousa nunha quietude do deixarse levar polo cotiá. Eriko, a nai-pai de Yuichi, é unha presenza que fía as súas vidas cun espíritu positivo, e sin deixar entrever o por qué do seu cambio de sexo. A partir de ahí, Banana Yoshimoto constrúe un relato sin grandes artificios, sin grandilocuencias, un fluir de sentimentos que acompañan a uns personaxes que proxectan as súas soledades e crecen arredor dos seus propios duelos.

Mais quizais nesta sesión, o símil da cociña como punto de reunión é o que nos queda, unha reunión entre o diverso de nós mesmos, un achegamento entre todas as persoas que comparten o  gusto dal lecturas comentadas nas Bibliotecas Municipais, e un reflexo da normalidade coa que se vivimos o colectivo LGTBq na maioría, por sorte, dos casos.

Grazas a todos por vir!

Advertisements

Posted on 8 Xullo, 2013, in A biblioteca recomenda, Actividades do club, Libros lidos, Obras and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink. 2 Comentarios.

  1. Na nosa cultura galega, convidar alguén a pasar até a cocina é convidalo a aterrar de cheo no epicentro da casa e, ao mesmo tempo, a integrarse na vida do momento, na familia e nas actividades que se estean a desenvolver. O agasallo da descuberta deste lugar íntimo e social ao mesmo tempo, onde se gardan os primitivos tesouros do lume e dos alimentos é, á marxe dunha convención social, unha apertura a partillar todo o que un posúe no intre de chegar o convidado ou o intruso. Así en Galicia, polo común e así tamén nesta Kitchen de Xapón.

    Deste xeito e con este libro convidáronnos até a cociña os responsables do Clube de lectura Ágora, co gallo de celebrar a partir da lectura de Kitchen (Banana Yoshimoto, Tokio, 1964) o día do Orgullo Gai. Unha ocasión estupenda para coñecer que se coce, le e comenta nos outros grupos de lectura da cidade e ver como funcionamos todos xuntos reunidos a opinar, contar e debatir sobre a mesma obra. A excusa, todo hai que dicilo, pasou un pouco de refilón xa que na obra a autora tamén emprega de refilón o personaxe sobre o que recae a perigosa –por imprudente- etiqueta gai.

    O caso era xuntármonos os lectores ávidos de moitos puntos da cidade (Castrillón, Os Rosais, Monte Alto e Fórum tiñan representación de cadanseu clube) e compartir puntos de vista e, un pouco tamén ver como cada centro ordea e regula as súas sesións.

    En xeral Kitchen foi unha novela ben recibida, pola súa naturalidade e o vento exterior que representa; tamén pola súa resaltada frescura, sen sobresaltos na trama e a universalidade dos temas que presenta, pero debatiuse máis sobre o fondo que sobre a forma e aquí é onde hai que sinalar que seguramente cada clube fará a súa propia reseña da novela e exporá os argumentos que ecoaron na sesión.

    A grandes pinceladas os temas da morte e a soidade –máis isolamento que soidade- foron as dúas vertentes a seguir no debate, á marxe, moi á marxe, de destacar o cometido que levou a escoller a novela como representativa para un colectivo e que como xa dixen, fica como puramente anecdótico.

    Cando Mikage perde á súa avoa é recollida simbólicamente por Yuichi, un rapaz novo a quen a anciá suxeriu o cometido de coidar da súa neta. Tal como se refuxiaba na súa propia casa, no interior da cociña como abeiro, Mikage entrará na familia Tanabe durmindo na súa cociña, creando a súa madrigueira de animal ferido entre os cacharros e os alimentos e as receitas. Kitchen, a cociña é un espazo, un tobo onde mergullarse a sandar das feridas, pero tamén onde compartir todo o bo que nunha cociña se crea. Yuichi e Mikage comunícanse a través da comida, van superarndo os seus illamentos persoais a través de cociñar, de facer o crú comestible.

    A historia sostense con frialdade narrativa. Frases curtas, planas, coordinadas, sintéticas (de síntese) e desprovistas moitas veces de pragmática –botámoslle un pouco a culpa á tradución un pouco regulera ao verter ao castelán feitos dunha cultura por outra banda fría e hermética tamén en cuestión de sentimentalidade-.

    Até que Erico entra en escea. O pai-nai de Yuichi, como decidimos nomealo na sesión, e punto a resaltar ao ter escollido esta novela para celebrar o Día do Orgullo LGBT, dirixe a atención. Pero diríxea igual que o faría calquera outro punto da novela de tela escollido para celebrar o Día Internacional da palmeira –si, na novela sae unha- ou o Día Nacional dos fideos udon.

    Erico é un ex home, un home que por amor e adicación á muller que amaba decide tomar o seu papel, mesmo físicamente e por iso toma aspecto de muller. Nada ten que ver coa súa sexualidade, coas súas apetencias e atraccións sexuais, senón coa súa sensibilidade e cunha estraña teima de demostrar amor conferindo ao papel de nai unha maior carga de sentimentos expresivos que ao de pai.

    Mesmo despois da sesión aínda me pregunto por que se escolleu esta noveliña para celebrar o Día do Orgullo LGTB, xa que celebro a fantástica idea de térmonos reunido, coñecido, debatido, pero penso que deixamos a excusa real a un lado, por pudor se cadra, por descoñecemento, ou pola pouca inducción ao tema do propio libro, desaproveitando unha ocasión para aprender de verdade e profundizar nun tema realmente tocado de refilón en moitos eidos, aínda collido coas puntas dos dedos, como neste caso penso que foi tamén. Propoño que, de ir á maré, mollarnos de verdade, arremangarnos e meternos até onde non fagamos pé, para aprender a nadar onde non intuimos o fondo. Neste tema e coa literatura como excusa, serían perfectos salvavidas Gore Vidal, Jeanette Winterson, David Leavitt, E.M. Forster e, desde Xapón, Yukio Mishima.

    Por outra banda obrigadísimas a Maru e a Nelson pola idea e o convite, que agardamos sexa unha idea nómade que nos reuna noutro punto da cidade, noutra ocasión e arredor doutro interesante libro.

  1. Pingback: Estreamos o CLXQ+! | Blogs Clubs Lectura das Bibliotecas Municipais da Coruña

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: